De wandeling


Ik moet regelmatig met de hond naar het bos. Dat doe je als je een hond hebt, vind ik. Maar wat een zegening voor mijzelf.
Ik zat vanmiddag mijn hoofd te breken over een tekst. Het lukte niet, dan maar het bos in dacht ik.  In het bos zet ik de ene voet voor de andere voet, onderwijl denkend aan mijn lijstjes en wat ik nog allemaal moet doen. Langzaam wordt mijn hoofd leger en hoor ik de geluiden in het bos. Het is begin februari en de specht is al actief, hij denkt al dat het lente is, en hij laat flink van zich horen. Ik hoor de bladeren onder mijn voeten en adem nog maar eens flink uit. Dat gebeurt vanzelf zo in het bos. Af en toe blijk ik ineens flink uit te ademen.
Mijn hond heeft een anderen focus en staat stil bij elk bosje om te ruiken. Mooi hoe verschillend je een bos kunt beleven.
Door het lopen en de frisse lucht tegen mijn huid krijg ik ruimte. Ruimte in mijn hoofd en ook in mijn hart. Ik voel dat ik dankbaar ben dat ik hier loop en dat ik hier niks anders hoef te doen dan te zijn. Dan te lopen en me te verwonderen over de natuur in januari.
De natuur brengt me altijd weer wat dichter bij mijzelf. Ik hoef het alleen maar te ontvangen.