De witte winterochtend

Ik word wakker en kijk uit het raam. Het is wit, helemaal wit. Ik had het nog niet verwacht en ben aangenaam verrast. Ik spring uit mijn bed en wil direct aan de wandel.
Al snel loop ik buiten en geniet. Ik geniet van de stilte die de sneeuw met zich mee brengt.

In het bos is het sprookjesachtig. Echt. Het sneeuwt nog, de sneeuwvlokjes dwarrelen omlaag, op mijn hoofd, op mijn hond, op alles om me heen. Ik voel de vlokjes op mijn huid, ik hoor vogels fluiten alsof het al bijna lente is en ik hoor de sneeuw kraken onder mijn voeten.

De mensen die ik tegen kom lijken al net zo blij als ik. Alsof de betovering van de sneeuw ons heeft geraakt. Alsof we ons voor even onderdompelen in deze wonderwereld. Of is het mijn oprechte blijdschap die ik uitstraal? Het maakt niet uit. Ik voel me even helemaal leven en laat me raken door de schoonheid van het leven. Helemaal in het NU.

En ik wandel heerlijk verder.