Het zonnetje

Ik zit heerlijk lui en loom in het zonnetje. Een strakblauwe lucht en de eerste lentestralen die mijn huid verwarmen. Dat is voor mij toch elke lente weer een groots genot. En ook nu weer. Ik zit en mijmer over het leven, over wat mijn ziel wil (grootse gedachten vind ik dat op deze mooie lenteochtend), over het Zero Point Field, en nog meer interessante dingen. Maar vooral geniet ik van die warmte, van het hier zitten op deze stoel op deze plek en van het niks doen en niks hoeven.

Ik merk dat ik een keuze heb. Ik kan ook luisteren naar alle geluiden van de auto’s, me ergeren aan een auto die onhandig geparkeerd staat, me machteloos voelen over alle ellende in de wereld, die mij echt aan het hart gaat, of aan een hondendrol op het trottoir, en aan alles wat niet perfect is.

Maar dat doe ik lekker niet vandaag. Ik wil schoonheid zien en voelen, het mooie van het leven hier op aarde ervaren, mij laten verwarmen en ontroeren door de natuur en door  de prachtige mensen om me heen. En dat doe ik door helemaal nu en hier te zijn. Met alle aandacht bij het vreselijk lekkere zonnetje.

Ik voel vandaag dat ik deze keuze heb, dat ik kan kiezen waar ik mijn aandacht op richt. En dat is een enorme vrijheid. Echte vrijheid. Je moet het gewoon eens doen. Met alle aandacht naar je huid op je wangen, als je buiten in de zon zit. Je voelt de warmte, de wind en de tinteling.

En ondertussen is het heerlijk stil boven in mijn hoofd. En dat is mooi meegenomen.