Maandagmorgen

Maandagmorgen bracht ik mijn dochter naar de trein. Ze zit sinds een paar weken in Amsterdam op kamers. Het huis uit, studeren. Ze is 18 jaar, wat vliegt de tijd.

Op de terugweg rijd ik langs een basisschool en zie allemaal moeders hun kroost naar school brengen. Aan de hand, op de fiets, en allemaal van die blije, spannende verwachtingsvolle gezichtjes.

Ineens zie ik mijzelf zo lopen. Ook met die kleintjes aan de hand, op de fiets naast me, kletsend op het schoolplein met andere ouders en ik voel dat ik echt in een andere fase zit. Ik ben niet meer 30 en een beetje, ik loop niet meer op die basisschool rond, mijn kinderen zijn jongvolwassenen geworden.

Het vraagt tijd om te voelen wat er is. Tijd om te beseffen dat mijn kinderen uitvliegen en ik nieuwe tijd krijg, nieuwe ruimte. Maar voor wat? Wat wil ik nog allemaal in het leven?

Eerst maar even aan het idee wennen. En tijd nemen. Er hoeft even niks anders.Tijd voor mijzelf en tijd voor dat wat zich aandient.
Ik ben benieuwd wat er op mijn weg komt aankomend jaar.

Ik heb er zin in.