Onze reis door Zuid-Afrika

Op deze regenachtige dinsdagochtend kijk ik met weemoed terug naar onze indrukwekkende reis door Zuid-Afrika. Wat een land! Wat een schoonheid, natuur en tegenstellingen. Het is een land wat me erg geraakt heeft.

Ik keek vanochtend alweer stiekem naar accommodaties in Stellen Bosch, daar zijn we namelijk nog niet geweest. Maar misschien ben ik ook wel een dromer en wil ik nog niet aan het werk, en dompel ik me dan liever onder in wonderschonen landschappen vol mooie natuur, goede wijnen en lekker eten.

Maar dat was niet het belangrijkste wat we hebben beleefd in Zuid-Afrika. Ik ben me nog nooit zo bewust geweest van mijn blank-zijn, van mijn witte huidskleur. De witten hadden de grote auto’s, waren eigenaar van de lodge, het restaurant of het hotel, en de donkere mensen deden al het andere werk.

Ik heb me ondergedompeld in de geschiedenis van de apartheid, de apartheid die pas 20 jaar officieel is afgeschaft. Ik werd geconfronteerd hoe makkelijk het is om je ogen te sluiten als het ver van je bed is. Wat wist ik toch weinig van die tijd. En hoe belangrijk is het om de geschiedenis van een land te weten om iets van het heden te snappen.

Zo is het ook met ons. Ook onze eigen geschiedenis is bepalend geweest voor onze ontwikkeling, voor wie we nu zijn. En elke keuze daarin is bepalend. Steeds weer. Maar ook, blijf je terug kijken of lukt het je om naar de toekomst te kijken, naar mogelijkheden, naar kansen? Naar vergeving en verbinding?

Het besef dat Mandela heeft kunnen kiezen voor de toekomst van zijn land, voor de gezamenlijke toekomst van wit en zwart,  voor vergeving en samenwerking, heeft weer een enorme indruk op mij gemaakt.

Het is natuurlijk niet zo simpel als het lijkt, en ook Zuid-Afrika heeft nog heel veel te doen, maar ik vond het ook erg hoopvol dat we als mensen in staat zijn om voor samen te gaan. Voor vrede in plaats van wraak. En dat in het licht van alle vreselijk dingen die deze zomer zijn gebeurd en nog gebeuren.

Geef mij dan maar alle kracht en hoop die Mandela heeft gegeven aan zijn land, aan mij, en aan het leven. En het doet me opnieuw beseffen hoe krachtig we zijn, hoe we als mens kunnen stralen en liefhebben, hoe we in staat zijn om steeds weer de schoonheid te zien en te ervaren.

Hoe donker het vandaag ook is, echt ik heb de verwarming weer aan, de lichten aan, en het is nu pas 10.00 uur, ik zorg dat het binnenin mijzelf lekker warm en liefdevol is. Ik ga vandaag voor het zonnetje in mijzelf.